De wereld verandert, verander jij mee?

Hoe het was.

In vroeger dagen was de wereld waarin we leefde een hele andere plek dan de plek waar nu onze kinderen in opgroeien. In de tijd van onze ouders was de straat en de wijk waarin men leefde eigenlijk de wereld. In hun bewustzijn waren er bijvoorbeeld een paar bandjes en zangers die muziek maakte. In mijn jeugd was die blik al veel ruimer geworden door de intrede van MTV en meerdere radiostations. Ik kan mij nog goed de overgang herinneren van twee naar drie netten op tv en later werd ook de kabel geïntroduceerd die de wereld weer een stukje kleiner maakte. Vanuit het niets was daar opeens de Duitse, Engelse en Belgische televisie.

Onze idolen.de wereld verandert

Vroeger hadden we nog echte idolen. In de tijd van onze ouders en daarvoor was daar Elvis Presley Bill Halley en enkele anderen. In mijn tijd was de keuze al groter met Duran Duran, Michael Jackson, U2 en vele anderen die jarenlang de hitlijsten beheerste. Er kwamen meer en meer muziekstijlen bij en daardoor konden ook mensen zich onderscheiden. Nu is ook dat al anders. Als een kind al een echt idool heeft dan is die zo weer uit de picture om plaats te maken voor een nieuw nog populairder idool. Ze komen en ze gaan. Ze stijgen snel en vallen ook zo weer in de afgrond. Op enkele uitzonderingen na maar het aanbod is overweldigend.

Vervelen is niet meer van deze tijd.

mijn jeugd was nog redelijk simpel. We namen muziek op van de radio en dat deden we op cassettebandjes, we maakte ons zorgen of we wel de juiste sportschoenen droegen om er bij te horen. We speelden buiten en bij slecht weer verveelde we ons de neten. Computers waren en niet en de wereld was de stad waarin je leefde. Daar gebeurde alles.
Onze jeugd brachten we dus nog door in relatieve rust en op latere leeftijd werden we geconfronteerd met internet, satelliet tv, de wereldwijde media die er voor zorgde dat zelfs een heftig ongeluk aan de andere kant van de wereld nieuws was in ons kikkerlandje. Voor onze kinderen al misschien heel normaal. Maar is dit “normale” wel zo gezond en goed voor de tere breintjes van onze kids.de wereld verandert

De muur die burn-out heet.

Op mijn veertigste liep ik tegen de muur…. Keihard en confronterend. Een verwaarloosde depressie die tien jaar sluimerde. Er kwam een scheiding. Ik had een baan die niet meer goed voelde en het gevolg van dat alles was en hevige burn-out.

In het leven stak ik al mijn energie in alles wat ik had. Mijn werk, mijn vrienden, familie, mijn relatie en deed alles om maar goed te zijn voor iedereen. Maar ik had een probleem. Ik kende mijn grenzen niet. Ik wist niet hoe ik met trauma’s, slecht nieuws en verdriet om moest gaan. Ik sloot die emoties buiten en probeerde het steeds beter te doen. Als je toen tegen mij had gezegd dat ik alleen met verstand leefde en niet met emoties had ik niet geweten wat je bedoelde. En ik denk ook niet dat ik naar je had geluisterd. Ik was onwetend en onbewust. De emoties waren er wel maar ze echt toelaten kon ik niet.de wereld verandert

Ik was op een gegeven moment zo afgesneden van mezelf dat ik op een punt kwam dat ik er wel over na moest gaan denken. En dat was in de donkere put waarin ik lag na mijn scheiding. Toen kwam ik tot het besef dat alles, maar dan ook alles anders moest. De grote vraag was alleen: “hoe dan?”

Ziek van mezelf.

Een van die momenten dat ik ging denken dat er meer was tussen hemel en aarde was dat ik geen migraine meer kreeg na mijn scheiding. Niet dat mijn huwelijk daar schuldig aan was maar het was toch wel vreemd dat ik jaren last had van migraine en dat ik na mijn scheiding nooit meer een migraineaanval heb gehad. Zelfs gewone hoofdpijn is zeldzaam geworden. Zo ben ik 15 jaar veel ziek geweest. Ik had altijd wel iets en nu zes jaar na mijn scheiding heb ik bijna nooit meer iets gehad waarvoor ik naar de dokter of het ziekenhuis moest. En dat terwijl ik in de jaren daarvoor zeer regelmatig bij de dokter, specialist, het ziekenhuis of psycholoog kwam. Ik was overal zo’n beetje vaste klant. Langzaam ging ik beseffen dat ik mijzelf ziek had gemaakt doordat ik steeds maar weer over mijn grenzen ging. Ik onderdrukte mijn emoties en gevoel om steeds maar weer te voldoen aan het plaatje wat anderen en de maatschappij van mij verwachtte.

Alles hebben maar….

Gek eigenlijk. In die jaren had ik alles. Een relatie, een mooi eigen huis, een kindje, een goede baan, ik sportte en had een goede sociale omgeving. We gingen twee keer per jaar op vakantie, maakte vele uitjes en ook gingen we regelmatig uit eten. Financieel hadden we het goed maar een ding was niet in mijn leven aanwezig. En dit was, gelukkig zijn en gelukkig voelen. Ik vond mezelf een vreselijk mens en had heel weinig eigenwaarde en liefde voor mezelf. Die eigenwaarde probeerde ik dus steeds te laten groeien door het anderen maar zoveel mogelijk naar de zin te maken. Kijk ik naar mijn jeugd en stel ik mij de jeugd van onze ouders voor dan was dat in die tijd ook al gaande maar er was een groot verschil. De wereld was veel kleiner en overzichtelijker. In mijn baan als accountmanager had ik bv al 700 klanten die ik tevreden moest houden. Ik had 30 collega’s waar ik toch vooral aan moest laten zien dat ik het goed deed. Mijn vrienden hadden  ook allemaal een goede baan en daar wilde ik toch niet voor onder doen. De auto van de zaak moest wel dat ene model zijn want ook de buurman en de andere buurman en vrienden hadden een mooie auto.de wereld verandert

Ga ik 20 jaar terug in de tijd en kijk ik naar mijn eerste auto. Het was een Datsun van 20 jaar oud en ik was “DE” man. In de tijd voor mijn scheiding reed ik in een auto van 30 mile en ik weet nog goed dat een vriend van mij toch wel heel hard zijn best deed om toch maar een net iets grotere auto te krijgen toen hij in aanmerking kwam voor een nieuwe.

Nu rijd ik in een Twingo van 18 jaar en ik ben blij dat ik van a naar b kan. Het doet met geen reet meer. Mocht ik meer geld hebben dan zal ik zeker niet ontkennen dat ik wellicht een iets mooiere auto wil maar dan wel voor mezelf en niet omdat ik dat aan anderen wil laten zien.

De verandering.

De wereld is veranderd. Onze kinderen leven in een prestatie maatschappij. Een maatschappij waarin je moet presteren en als je achter loopt of niet voldoet dan ligt er vaak ergens een diagnose op de plank die je in een hokje kan stoppen.
Vroeger wist iedereen in de straat veel van elkaar en nu zijn er bedrijven die meer van jou weten dan je buurman. Was de overheid in het verleden een dienende instantie. Nu hebben ze totale controle over ons mensen en is vrijheid ver te zoeken. Alles is geregeld en omgeven door moeten en regeltjes. Niets wordt meer aan het toeval overgelaten omdat wij mensen onze verantwoordelijkheid niet meer nemen
Wat ik hoop?  Dat is dat mijn kind zijn eigen geluk mag vinden, dat hij mag zijn wie hij wil zijn en dat hij leert om zijn grenzen aan te geven en bij zichzelf te blijven. Ik hoop hem te leren dat hij altijd voor zichzelf kiest en dat hij zijn eigen weg gaat vanuit zijn hart en niet vanuit het hoofd. Ik hoop dat hij zijn passie gaat leven en dat hij dit zijn hele leven mag doen zonder dat iemand hem daarin afremt. Hij mag vallen en opstaan, hij mag fouten keuzes maken en daarvan leren. Ik zal er daarin altijd en onvoorwaardelijk voor hem zijn en hem daarin ondersteunen. Wat hij ook gaat doen of kiest. Zolang het zijn bewuste keuze is en anderen mensen niet bewust kwetst zal ik achter hem blijven staan. De wereld is verandert en hij is geboren in een wereld die midden in deze verandering zit en ik weet zeker dat het nog meer gaat veranderen. Er zal meer en meer narigheid komen. Oorlogen, banken crisis, terrorisme en nog veel meer. Maar er zijn ook al heel veel mensen “wakker” of mensen gaan nog wakker worden en ook die gaan de wereld veranderen. Leven vanuit het hart is wat ik al herken bij mijn kind en bij kinderen van anderen. Ook vele jongeren weten al dat het anders moet en leven daar meer en meer naar.
Onze taak als ouder is dat we al deze mooie en bewuste wijze kinderen mogen ondersteunen om maar vooral uit dat hart te blijven leven… Want alleen vanuit het hart kunnen we ware liefde ervaren. Liefde die vormloos is en zonder oordeel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *